zarys historii: osada wczesnośredniowieczna założona na zapleczu grodziska w Ostrowcu. Na jej miejscu w okresie średniowiecza wykształciła się wieś, która do XVI wieku była lennem rodu von Ramel. W źródłach wymieniana w 1324, 1333, 1347 i w źródłach z okresu nowożytnego. W XVII wieku włączona w klucz dóbr rodu von Podewils z siedzibą rodową w Ostrowcu. W XVIII wieku istniał tu niewielki folwark należący do Friedricha Heinricha von Podewils. W tym czasie we wsi stało 13 domów. We wsi gospodarowało 9 chłopów i 3 zagrodników. W połowie XIX wieku folwark w randze majątku ziemskiego, nabył Oskar von Schimmelpfennig z Ostrowca. W 1928 r. właścicielem majątku, liczącego 717 ha gruntów w tym 625 ha lasów, był Feliks Vogel. We wsi znajdowała się leśniczówka.W 1945 roku istniejący we wsi zespół dworski został zniszczony, pozostały tylko fragmenty parku.

położenie, fizjografia terenu, krajobraz: 1,5 km na południowy wschód od Ostrowca; miejscowość położona nad północną częścią skłonu pradoliny rzeki Grabowa, równolegle do kierunku rzeki, na terenie pofałdowanym, z rozległymi otwarciami krajobrazowymi pomiędzy zabudową i zgwałtownie piętrzącym się wzniesieniem po północnej stronie drogi wewnętrznej; od południa granicząca z podmokłymi terenami łąk, od północy z terenami pól;

układ wsi: ulicówka

zabudowa mieszkalna i gospodarcza: zabudowa mieszkalna: ceglana lub szach./cegl., o prostych formach architektonicznych, w większości parterowa, kryta dachami dwuspadowymi, z naczółkami, trzy- lub pięcioosiowa,

obiekty sakralne: brak

obiekty przemysłowe: wieża transformatorowa

założenia folwarczne i dworskie: brak 

zieleń komponowana, parki, cmentarze: Cmentarz nieczynny, d.ewangelicki, z połowy XIX w., pow. 0,56ha, oddalony około 700m na płn.-wsch. od zabudowań wiejskich, po zachodniej stronie drogi w kierunku Ostrowca, w lesie. (Na mapie z k.XIXw. cmentarz był na terenie bezleśnym). Teren równy, o czytelnych granicach z fragmentami kamiennego fundamentu ogrodzenia, wzdłuż granicy zachodniej odcinki przerośniętego szpaleru buka, teren porośnięty podrostem samosiewów drzew i krzewów o zatartym rozplanowaniu kwater, z licznymi śladami mogił, fragmentami kamiennych płyt nagrobnych, podstaw zdewastowanych żeliwnych krzyży i ogrodzeń nagrobnych. W sąsiedztwie zachodniej granicy cmentarza zachował się pomnik poległych podczas I wojny światowej żołnierzy - mieszkańców Białęcina.

stan zachowania: czytelny układ kompozycyjny i zabudowa zachowana w dużej części;

stanowiska archeologiczne: na obszarze miejscowości zarejestrowano 6 stanowisk archeologicznych, na których stwierdzono 9 pozostałości osadniczych z następujących okresów chronologicznych:

• Epoka kamienia - 1 ślad osadniczy
• Kultura pomorska - 1 ślad osadniczy
• Okres lateński - 1 cmentarzysko
• Okres wczesnośredniowieczny - 2 osady
• Okres średniowieczny - 3 ślady osadnicze, 1 punkt osadniczy